PPWR: co naprawdę czeka firmy od 12 sierpnia 2026 roku

To data, kiedy ogólny ramowy plan i definicje PPWR wejdą w życie. Konkretnie, kilka obowiązków wejdzie w życie już tego lata: deklaracja zgodności UE stanie się obowiązkowa dla każdego rodzaju opakowania wprowadzanego na rynek, substancje PFAS będą ograniczone w opakowaniach jednorazowych oraz nadających się do ponownego użycia, a maksymalny wskaźnik pustej przestrzeni wynoszący 50% będzie obowiązywał dla paczek, szczególnie w sektorze e-commerce. Firmy zajmujące się sprzedażą online będą musiały zrewidować wymiary swoich paczek i zredukować zbędne materiały wypełniające. To jednak tylko punkt wyjścia. Rozporządzenie przewiduje stopniowe wprowadzanie zmian do 2040 roku: wymagania dotyczące redukcji wagi i objętości opakowań wejdą w życie w 2027 roku, niektóre formaty jednorazowych opakowań plastikowych będą zakazane od 2030 roku, a cele dotyczące ponownego użycia i integracji materiałów z recyklingu będą rozłożone na lata 2030-2040. Od 2030 roku wszystkie opakowania będą musiały osiągnąć minimalny poziom recyklingu (klasa C), z ogólnym celem recyklingu wynoszącym 70% dla wszystkich opakowań.

We Francji ten europejski kalendarz krzyżuje się z odrębnym terminem krajowym, z którym nie należy go mylić: od 1 lipca 2026 roku, system Odpowiedzialności Rozszerzonej Producenta (REP) dla opakowań profesjonalnych wszedł w fazę operacyjną, sześć tygodni przed aktywacją PPWR. Wprowadzony na mocy dekretu opublikowanego w listopadzie 2025 roku, zobowiązuje firmy, które wprowadzają na rynek opakowania profesjonalne (kartony zbiorcze, paczki transportowe, opakowania sprzedażowe), do finansowania zarządzania swoimi odpadami poprzez zatwierdzone eco-organizacje. Dla małej i średniej przedsiębiorstwa wykorzystującego około 200 ton opakowań kartonowych rocznie, koszt szacuje się na od 10 000 do 40 000 euro rocznie w zależności od wybranej eco-organizacji, z możliwym wpływem na cenę zakupu opakowań w wysokości od 2 do 5%.

PPWR dotyczy przede wszystkim sektorów najbardziej konsumujących opakowania: e-commerce, wielka dystrybucja, gastronomia i sprzedaż na wynos. Te branże będą musiały stopniowo oferować pojemniki wielokrotnego użytku lub integrować systemy kaucji, szczególnie w kontekście celu wyznaczonego na 2030 rok: co najmniej 10% produktów sprzedawanych w opakowaniach wielokrotnego użytku. Opakowania wielomateriałowe (plastik-aluminium, plastik-tektura na przykład), często mało nadające się do recyklingu, są identyfikowane jako najbardziej zagrożone nowymi kryteriami klasyfikacji. Aby przewidzieć tę transformację, Komisja Europejska opublikowała pod koniec marca 2026 roku notatkę precyzującą interpretację kilku przepisów tekstu, w tym definicji opakowania, producenta i importera, a także zasad stosowania REP i ograniczeń PFAS. Pożądane wyjaśnienie, w momencie, gdy wciąż pozostaje wiele niepewności dotyczących konkretnej realizacji kolejnych kroków, w tym metod oceny, które zostaną opublikowane dopiero w 2027 roku.

Poza jedynie wymiarem środowiskowym, PPWR jest również przedstawiany przez jego zwolenników jako dźwignia konkurencyjności dla europejskich przedsiębiorstw, w kontekście rosnącej zależności od importowanych surowców. Harmonizując zasady na poziomie jednolitego rynku, tekst teoretycznie powinien zmniejszyć fragmentację regulacyjną, która obecnie karze przedsiębiorstwa działające w kilku krajach europejskich. Jednak droga jest jeszcze długa: wskaźnik cyrkularności europejskiej gospodarki wzrósł tylko o jeden punkt w ciągu trzynastu lat, z około 10,7 % w 2010 roku do 11,8 % w 2023 roku.